Με έχει κακομάθει ο σύζυγος! Το μωρό μου το γλυκό, το ανεπανάληπτο, το μοναδικό!
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Είχε άδεια 15 μέρες και είχε ήδη ξοδέψει τις 3.
Ημέρα Παρασκευή:
Μιλάμε στο τηλέφωνο, ρίχνουμε ένα καυγά έτσι για το καλό της μέρας! Μετά ηρεμούμε και αρχίζουμε τις ζουζουνιές! (Μέλια-Σορόπια και τα σχετικά)
«Θα έρθω αύριο, θα ξεκινήσω με το απογευματινό, το ξημερώματα θα είμαι εκεί» μου λέει!
«Ναι Μωούι (Όπως λέμε Μωρούλι χωρίς το “ρ”) απαντώ
Ημέρα Σάββατο. ώρα 17:30 μμ
«Έλα, Δεν έχει απογευματινό λεωφορείο έχει αύριο το μεσημέρι!»
«Δεν πειράζει αγάπη μου, έλα αύριο..»
«Ρε μωρό μου, θα την χάσουμε και την αυριανή μέρα αν φτάσω αύριο βράδυ... και μετά θα έχουμε λιγότερες μέρες! Λέω να μην έρθω, είναι και τόσες ώρες ταξίδι...»
Κατσουφιάζω αλλά είχε δίκιο. Δεν μπορούσα να τον φέρω με το ζόρι... 9 ώρες ταξίδι δεν είναι λίγες.
«Εντάξει αγάπη μου...» Απαντώ λες και ήμουν κανένα κουτάβι που το έδιωξαν απο το σπίτι.
Και αρχίζει το show!
«Απλά εντάξει;;»
«Ε, τι να πω ρε αγάπη μου... αν δεν μπορείς μην έρχεσαι»
Και αρχίζει ένας καυγάς -Γιατί δεν επέμεινα να ανέβει και πως η συμπεριφορά μου του έδειξε ότι τον γράφω στα @@ μου!
Μετά απο 4 ώρες στο τηλέφωνο, 4 ώρες καυγά (Αν μας ακούνε στην cosmote παρακαλώ να επεμβαίνουν και να πέρνουν θέση για το ποιός έχει δίκιο κάθε φορά που τσακωνόμαστε!!) Κλείνουμε το τηλέφωνο μισο-τσακωμένοι. Τελικά θα ανέβαινε με το απογευματινό!! Εκείνος θα έβγαινε και μου ζήτησε το πρωί να το ξυπνήσω 10:00-10:30. Πέφτω για ύπνο.
Ημέρα Κυριακή 06:30 π.μ
Έχω σηκωθεί κάνω το espress-άκι μου και αποφασίζω πως θέλω να του κάνω το τραπέζι (εκτός απ’ το κρεβάτι). Ανοίγω το ψυγείο να δω τι έχω... χμ, μια σόδα! Πρέπει να ψωνίσω σκέφτομαι. Ψάχνω συνταγές και η ώρα έχει πάει 9:30. «Ας τον ξυπνήσω από τώρα να πάρει τηλέφωνο να κλείσει και εισιτήριο. Το τηλεφωνώ αλλά δεν το σηκώνει! Ξανά & Ξανά & Ξανά! «Ποιός ξέρει τι έχει κατεβάσει και δεν ξυπνάει!» σκέφτομαι μετά από λίγο ξανα-προσπαθώ αλλά δεν το σηκώνει! Σκοτεινές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου. «Λες να μην μπορέσει να ξυπνήσει και να χάσει το λεωφορείο;» «Λες να γύρισε τύφλα απ’ έξω», «ΤΥΦΛΑ;... Έχει γούστο να ξενοκοιμήθηκε!!!» Πιάνω το κεφάλι μου, το ψαχουλεύω καλά!
«Ηρεμία... Don’t Panic» σκέφτομαι και ανάβω τσιγάρο
Κοιτώ τις συνταγές... «Αν ξυπνήσει, θα βγώ να ψωνίσω, αν όχι...» κατσουφιάζω!
Ξανατηλεφωνώ. Τουτ-τουτ-τουτ «Ο συνδρομητής που καλέσατε είναι απασχολημένος» λέει η Πέμυ! Με απέρριψε!
Ξύπνησε!!!! Νααι!!!! Αλλά γιατί με απέρριψε;;;
SMS:
«Ξύπνησα έλεος. Δε μπορώ να μιλήσω. μιλάμε σε 15 λεπτά.»
Απάντηση
«Καλημέρα μωούι, μη ξεχάσεις να κλείσεις Εισιτήριο» Κάνω τον Αλέκο
Μετά από 10’ με παίρνει τηλέφωνο.
«Έλεος ρε μωρό μου, στον ύπνο σου με έβλεπες;;» Μισο-νυσταγμένος
«Ε, μου είπες να σε ξυπνήσω το πρωί» απαντώ α λα Βουγιουκλάκη
«Καλά βγήκα να πάρω τσιγάρα, θα σε τηλ. μόλις μπω σπίτι» Και κλείνουμε το τλέφωνο. «Γάιδαρε!» σκέφτομαι.
Μετά απο 4’ χτυπά το θυροτηλέφωνο. «Ωχ, λες να είναι ο σπιτονοικοκύρης; είχε πει πως θα περνούσε να δείξει το σπίτι σε μία.»
«Παρακαλώ;;;» Ρωτάω
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει. «Κανένας που μοιράζει Flyers θα είναι» λέω και δεν ανοίγω!
Ξανά χτυπάει... Ξανά ρωτώ: «Παρακαλώ;» Ξανά σιωπή και φυσικά δεν ανοίγω.
Πάω να φύγω Ντριιιιιιν... «Α είναι και επίμονη η deliverου» λέω και τα παίρνω!
«ΟΡΙΣΤΕ!:!:!»
«Ψιτ» μου απαντά...
«ΝΑΙ;;;» συνεχίζω
«Ψιτ»
Ααα δεν θα φάω τη μέρα μου μαζί σου... και ανοίγω!
Ακούω βήματα απο τη σκάλα, κοιτάω από το ματάκι της πόρτας και βλέπω το μωρό μου να ανεβαίνει κρατώντας το σάκο του και μια τούρτα στο χέρι!
Αγκαλιές, φιλιά, μέλια, σορόπια (Αυτός, γιατί εγώ είχα μείνει στήλη άλατος).
Τα άλλα είναι xXx οπότε τα πηδάμε.
Ήπιαμε καφεδάκι, βγήκαμε ψωνίσαμε... και του μαγείρεψα Κοτόπουλο με πορτοκάλι και πατάτες ογκρατέν. Φάγαμε και την τούρτα την οποία σας παραθέτω (Τέλεια;;;)
Γενικά δεν πιστεύω στην μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, Σιχαίνομαι τα αρκουδάκια, και ότι συνοδεύει αυτή η μέρα. Είμαι και εγώ από αυτούς που πιστεύουν πως δεν χρειάζεται η 14η Φεβρουαρίου για να γιορτάσεις τον έρωτα σου. Αλλά τη φετινή τη γιόρτασα για 2 λόγους.
α) Γιατί είχα να το δω το μωρό μου 1 μήνα και μου είχε λείψει
β) Στην επέτειο μας (22/2) για τα 2 χρόνια «μαζί», δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να ήμαστε μαζί (κλαψ, κλαψ) και ήθελα να κάνω κάτι “εορτάσιμο”...
